داستان ماگرهخورده به
گره‌خورده به
خاطره‌ها.
تاش با باوری ساده آغاز می‌شود: خاطره ناپدید نمی‌شود؛ منتظر جرقه‌ای است تا بازگردد.
۰۱ / باور اصلی
رایحه، همان جرقه است.
خاطره‌ها ماندگارند؛ رایحه می‌تواند دوباره زنده‌شان کند. تاش بیش از کاربرد عطر، در قلمرو احساس زندگی می‌کند؛ ژرفای روان به‌جای مُد، و معنایی بی‌زمان به‌جای وابستگی به فصل.
۰۲ / گره
خاطره رها نیست.
گره خورده است.
گره، استعارهٔ اصلی تاش است: پیوند، کشش، قصد و ماندگاری. هر عطر به کنشی آگاهانه برای گره زدن رایحه به یک لحظه تبدیل می‌شود.
۰۳ / وعده
نه جایگاه اجتماعی.
نه مُد.
یادآوری.
تاش تنها برای خوشبو کردن یا پیروی از چرخهٔ مُد به وجود نیامده است. وعده‌اش صمیمی‌تر است: دسترسی به خاطره‌های شخصی و لحظه‌های احساسی از راه رایحه.
هر لحظه را
می‌توان دو بار زندگی کرد.
۰۴ / لحن
شاعرانه، اما خویشتن‌دار.
صمیمی، هرگز پرهیاهو. فلسفی، نه انتزاعی. احساسی، نه احساساتی. همین نظم، زبان بصری را شکل می‌دهد: فضای باز، چیدمان سنجیده و تصاویری که حسِ خاطره می‌دهند، نه صحنه‌پردازی.